Dwa dni, właśnie 15 i 16 października bardzo utkiwły w mojej pamięci. To dni, podczas których kilka lat temu postanowiłem zaufać drugiej osobie. Przez dłuższy okres wtedy byłem szczęśliwy, ufałem, tęskniłem, robiłem wszystko by mieć jak najwięcej czasu dla Niego... Często się przyłapywałem, że nie słucham ludzi tylko myśle o tym jak będzie kiedy się spotkamy :-) To piękne uczucie, którego mi brakuje do dziś. Fakt, że kolejny raz się przejechałem, ale podobnie jak przy poprzednim związku wiem, że ta osoba nadal w życiu coś dla mnie znaczy. Nie mam tak jak większość ludzi, z którymi się spotykam. Otóż często słysze jak to ktoś kogoś nienawidzi, że był ślepy itd. Zastanawiające jest to, że po wspólnych np. 2 latach udają żę się nie znają. Rozumiem można mieć do kogoś jakiś uraz, pretensję ale nadal zostajemy ludźmi, w których (co jakiś czas przynajmniej) odzywają się uczucia. Może za bardzo przywiązuje się do ludzi, może z przesadą wypatruje miłości. Nie wiem. Być może. W każdym razie jestem w 100% przekonany, że to co było to dla mnie kolejna lekcja życia. W sumie od tamtej pory próbowałem się przełamać tylko jeden raz i to kilka miesięcy temu. Jednak nie potrafiłem. Dzisiaj rano się zastanawiałem, czy np. w chwili obecnej jestem w stanie być bardziej otwartym na związek. Stwirdziłem, że najparwdopodobniej już tak, ale pozostaje obawa czy znowu coś się nie powtórzy (?)...